Twój koszyk jest pusty

Diatermia chirurgiczna - słowo diatermia pochodzi z języka greckiego: dia  oznacza „przez” a thérme –  „ciepło”. W tej technice zabiegowej stosuje się prądy o wielkiej częstotliwości do produkcji ciepła, a następnie wykorzystuje się je do cięcia tkanek oraz do ich koagulacji.
 

W zależności od częstotliwości fal diatermie dzielimy na:

• krótkofalową, o częstotliwości 2,45-27,12 MHz, wykorzystywaną w rehabilitacji,
• chirurgiczną, o częstotliwości ok. 0,5 MHz.

Terapeutyczne działanie diatermii krótkofalowej polega na wytworzeniu ciepła, które powoduje szybszy przepływ krwi, w wyniku czego dowóz tlenu do komórek jest bardziej efektywny, podobnie jak usuwanie produktów metabolizmu. Diatermię krótkofalową jako metodę rehabilitacji wykorzystuje się w leczeniu ostrych i przewlekłych stanów zapalnych, takich jak choroba reumatyczna, choroby stawu skroniowo-żuchwowego itp.

Ze względu na rozmieszczenie elektrod i mechanizm działania diatermie chirurgiczne dzieli się na bipolarną i monopolarną.

W diatermii bipolarnej układ elektryczny zostaje zamknięty dzięki dwóm elektrodom: czynnej i biernej, które znajdują się blisko siebie. Przepływ prądu między tymi elektrodami wywołuje efekt w postaci cięcia lub koagulacji. Elektrodami są ostrza nożyc bipolarnych bądź pęsety, a gwarancją efektywności działania ich części pracującej jest ich pokrycie warstwą materiału ceramicznego, który powoduje, że elektrody w czasie zabiegu są cały czas aktywne. W diatermii bipolarnej stosuje się prąd o niskim napięciu, gdyż jego przepływ następuje na niewielkiej przestrzeni miedzy elektrodami.

W diatermii monopolarnej natomiast prąd z generatora płynie przez czynną elektrodę do jej części pracującej, co zapewnia jego oddziaływanie na tkanki. Prąd o wysokiej częstotliwości trafia następnie do elektrody biernej, którą umieszcza się na ciele pacjenta, której zadaniem jest  usunięcie strumienia prądu monopolarnego z jego ciała.

W celu polepszenia przepływu prądu i przylegania elektrody biernej stosuje się żele wypełniające wolne przestrzenie między elektrodą a skórą pacjenta. Dlatego ważne znaczenie ma wybór miejsca, w którym elektroda bierna zostanie przyłożona. Obszar tkanki mięśniowej jest lepszym przewodnikiem prądu niż np. tkanka tłuszczowa, z tego względu należy unikać umieszczania elektrody biernej np. w obrębie brzucha lub bioder. Tkanka kostna oraz obecność blizn również sprawiają, że elektrodę bierną powinno się umieścić w innym miejscu, np. na przedramieniu.

Części pracujące elektrod zarówno w diatermii bipolarnej, jak i monopolarnej mają rozmaite kształty. W zależności od wykonywanego zabiegu stosuje się elektrody o kształcie kulki, igły, pętli oraz ostrza. Dodatkowo elektroda czynna w diatermii monopolarnej może być osłonięta tulejką jednorazowego użytku z polichlorku winylu, co zapewnia  bezpieczeństwo w czasie pracy i chroni inne tkanki pacjenta położone w pobliżu okolicy operowanej przed bezpośrednim działaniem termicznym.

U podstaw działania chirurgicznych aparatów diatermicznych leży prawo Joule’a-Lenza, które opisuje wydzielanie się ciepła przy oporze rzeczywistym. Opór stanowi tkanka pacjenta, w wynik czego energia elektryczna zostaje zamieniona na ciepło. Energia cieplna powoduje wzrost temperatury wody zgromadzonej wewnątrz komórek, co prowadzi do rozrywania błon komórkowych, i daje makroskopowo widoczny efekt tnący. Ponadto wysoka temperatura wywołuje denaturację białka wewnątrzkomórkowego i zewnątrzkomórkowego, co powoduje koagulację.

Niewątpliwą zaletą stosowania diatermii do celów chirurgicznych jest niewielka śródoperacyjna utrata krwi, co zapewnia dobrą widoczność pola operacyjnego, a jednocześnie skraca czas zabiegu. Efekt ten uzyskuje się dzięki procesowi koagulacji. Ponadto pooperacyjne dolegliwości bólowe są znacznie mniejsze niż w przypadku zastosowania tradycyjnego cięcia skalpelem.

Wykorzystywana jest bowiem w chirurgii stomatologicznej, periodontologii, laryngologii, neurochirurgii, okulistyce, chirurgii plastycznej, dermatologii i innych specjalnoœciach medycznych.